.

3 basisingrediënten voor een recipe for disaster

.

Vliegvissen, leuk om te doen, lekker stappen door de polder, frisse lucht, beweging, ontspanning en … best wel moeilijk. De grote truc is dat (nep)vliegje van een paar gram op 10 of 20 meter afstand in het water te krijgen. Probeer maar eens een klein stukje papier van je af te werpen.

Wat dat te maken heeft met communicatie? Weinig, buiten dat je beide het beste ‘live’ oefent. Maar wat ik meemaakte toen ik een cursus ‘werpen’ deed, des te meer. Want aangekomen op de cursuslocatie kreeg ik spontaan een voorbeeld van hoe een paar onhandig gekozen woorden een gesprek kunnen laten escaleren. Met alle stress en irritatie van dien.

Onder de deelnemers was een stel dat nog nooit eerder had ge-vliegvist (is dat Nederlands?). Ze hadden een ouderwetse set vlieghengels geërfd. “Wat is dat nou voor iets?” was het eerste commentaar van de instructeur toen zijn blik op de met trots uitgepakte hengels viel. “Die zijn uit een erfenis, weten wij veel, we dachten we gaan het eens proberen.”,  reageerde de dame.

Doorgaan op het pad van ontkenning. “Ja, maar dat is toch veel te oud, daar kun je echt níks meer mee!”, ging de instructeur onverdroten door. “Nou, toevallig hebben wij een Mercedes uit 1980, en die doet het anders nog perfect, hoor!”. De sfeer begin licht ongemakkelijk aan te voelen. Ik vroeg me af of ik vandaag meer zou leren over het werpen met de vliegvishengel of dat mijn vaardigheden als mediator getest zouden worden.

Afkeuring en nader onderzoek. Nadat deze eerste hobbel genomen was, werd de rest van het materiaal aan een nader onderzoek onderworpen. “Oh, wordt het weer zo’n dag?”. De instructeur keek met meewarige, afkeurende blik naar de knoop waarmee ‘ons stel’ de onderlijn aan de bovenlijn had geknoopt. “Oh jee, daar gaan we weer…”, dacht ik nog, terwijl mevrouw de tegenaanval inzette. “Nou moet jij eens goed luisteren, eerst deugen die hengels niet, nou die knoop weer. Als jullie niet vertellen wat er van ons verwacht wordt en zeggen hoe, dan weten wij dat niet, hè!”.

Olie op het vuur. De winkeleigenaar kwam erbij. “Luister mevrouwtje…” (Auw, ik kromp al fronsend in elkaar, de frontale aanval anticiperend) “Dat moet u dan wel zeggen, hè!”. “Dat héb ik tóch gezegd toen we de afspraak maakten voor de cursus! Dan verwacht je tóch dat we iets krijgen waarop staat wat we moeten doen!” Het offensief van mevrouw was nu echt geopend.

En vooral doorgaan in plaats van luisteren. “Ja, als ik iedere deelnemer een instructie moet gaan meegeven kan ik wel bezig blijven.”, sprak de eigenaar teder. Mevrouw bleek de wijste; “laten we maar gewoon beginnen, anders gaat het helemaal verkeerd hier!”.

Een leerzame basis. Hier kwamen een paar mensen om een leuke dag te hebben, licht gespannen omdat ze niet precies wisten wat hen te wachten stond en met een paar simpele onhandig gekozen woorden was die opwinding omgezet in boosheid en weerstand. Een geweldige basis om iets te leren.

De toon van de muziek is belangrijk. Hoe anders was de introductie gelopen met een andere opening van de instructeur. “Hee, dat zijn nog eens mooie oude hengels! Super zeg, hoe kom je daaraan?” Blij verrast waarschijnlijk: “Mooi, hè, uit een erfenis.”. “Oh, dat is vervelend, maar fijn dat jullie ze kregen, en ze zien er nog zo mooi uit, daar is de vorige eigenaar wel zuinig op geweest.”. Effect; één hongerige enthousiaste cursist waar alles wat hij te vertellen had als zoete koek was ingegaan. Hoe anders ging de rest van de ochtend. Iedere instructie ging gepaard met commentaar, tegenwerpingen en irritatie over en weer.

Luisteren is goud. Een slimme winkeleigenaar had zich geen moment bedacht over de klacht van de uitgebleven instructies. “Nou, daar heeft u wel een punt, ik ga er werk van maken, bedankt!”. Gehoord en gerespecteerd worden, het gevoel een bijdrage te hebben kunnen leveren en blijdschap waren mevrouw’s deel geworden.

Het win-win effect. De winkelier heeft een idee opgedaan voor extra service, met meer klanten als gevolg van de aan zekerheid grenzende positieve mond op mond reclame, en een blije deelnemer. Een deelnemer die misschien sneller geneigd zou zijn om haar ‘ouwe zooi’ als decoratie aan de muur te hangen en nieuwe hengels, lijnen en molens te kopen. Duidelijk geval van win-win.

Onhandige woorden en onbedoelde effecten. Vaak zijn ruzie en onenigheid het gevolg van onhandig gekozen woorden. Een andere aanvliegroute kan veel verschil maken. Het uitspreken van bewondering of dankbaarheid doet wonderen.

Je karakter bepaalt hoe je praat. Waarom je dingen zegt op een manier waarvan je ergens wel weet dat ze niet helpen of zelfs tegenwerken. Zoals de instructeur op een gegeven moment zei; “Als ik het niet zou zeggen, dan zou ik het niet goed doen!”.  (vertaling …dus ik zeg wat ik zeg, ook al levert me dat weerstand op, ik kan niet anders). Wil je daar uitbreken, dan is bewustwording essentieel.

Recipe for disaster. Wil je verder komen en meer bereiken, vermijd dan het ‘recipe for disaster’. Hier volgen de 3 basis ingrediënten voor een ‘recipe for disaster’:

  1. Een flinke lepel ‘Luister niet naar wat de ander zegt’
    Zorg vooral dat je de zorg onder datgene wat gezegd wordt niet hoort zodat je niet weet wat er speelt en niet te weten komt waar iemand zich écht zorgen over maakt.
  2. Aanlengen met ‘Blijf bij je eigen standpunt’
    Wees niet nieuwsgierig naar de ideeën van de ander en probeer zeker niet te doorgronden of je mogelijk dezelfde belangen hebt.
  3. Stevig roeren van een handvol ‘Dram vooral je eigen mening door’
    Houd geen rekening met de gevoelens, ideeën en beleving van de ander. Als je jouw mening maar hard genoeg doordramt, dan komt ‘ie vanzelf aan.

Herken jij je in bovenstaande of heb je last van soortgelijke perikelen? Houd dan goed je mailbox in de gaten. Volgende week volgt het teleseminar over de 3 basisingrediënten voor een recipe for disaster waarin ik je nog meer vertel over hoe dit werkt en wat je anders kunt doen.

Warme groet,

.

.

.

PS: Ik zou het leuk vinden om je reactie op dit artikel van je te horen,hieronder kun je je reactie plaatsen. Of deel je reactie met anderen via Facebook, LinkedIn of Twitter

(c) 2013 Michael Schulze, Ad acta mediation, alle rechten voorbehouden.

Je mag dit artikel vrij gebruiken in een tijdschrift, nieuwsbrief of bijvoorbeeld website zolang je dat doet onder vermelding van de onderstaande tekst (inclusief werkende link):  ”Door Michael Schulze, voor het gratis eBook “Hoe versla ik een gorilla?” over het oplossen en voorkomen van conflicten, communicatie en drijfveren én gratis aanmelding voor het tweewekelijkse eZine Mindset met dit artikel ga je naar www.adacta-mediation.nl

Tagged with:
 

Leave a Reply