.

Ben jij in staat om aandacht te geven aan belangrijke zaken?

 

Tijd voor aandachtHet is drie uur in de middag. De zon staat al wat lager aan de hemel, het is tenslotte al herfst. Je wacht al een half uur op jouw beurt en de rij met auto’s voor je neemt maar mondjesmaat af.Eindelijk dan, na anderhalf uur wachten, waarin je nog zoveel andere leuke en belangrijke dingen had kunnen doen ben je aan de beurt. Je draait je raam open, het regent niet dus dat is mooi meegenomen.De donkerrode fluwelen gordijntjes aan de andere kant van raam waar je op uit kijkt zijn nog dicht. Langzaam gaan ze open en valt je blik op de doodskist. Je mompelt wat woorden van afscheid, over wat je nog had willen zeggen, terwijl in je achterhoofd een belletje gaat over die meeting die je straks nog hebt.

Dan gaat er een belletje. Je drie minuten van rouw zijn om. Of je nog een envelop met wat laatste woorden of een gedenk-momento in de brievenbus wilt stoppen, vraagt de stem uit de luidspreker naast het raam. “Stopt u die dan nu in de brievenbus.”, spreekt de stem verder.

Je voelt in je binnenzak; “Oh ja, shit…” denk je; “… ligt nog thuis, geen tijd gehad om in te pakken, vergeten! Damn!” Achter je toetert iemand. Verschrikt en met een licht schaamtegevoel ‘draai’ je je raam dicht, en terwijl de gordijntjes alweer dicht gaan geef je gas.

Tja, misschien is dit artikel niet helemaal wat je er zo van op het eerste gezicht had verwacht? Kan ik begrijpen, hoor. Want dit eerste stukje ging over een nieuw initiatief; een afscheids-drive-inn voor begrafenissen.

Met zo’n afscheids-drive-inn zou het nemen van afscheid van een bekende, dierbare of geliefde laagdrempeliger worden. Iedere afscheid-nemer heeft dan 3 minuten waarin hij/zij langs een raam met daarachter de opgebaarde dierbare rijdt en kan, als het echt noodzakelijk is, ook nog een brief of ander teken van genegenheid in de speciaal daarvoor bestemde brievenbus duwen. En waar kan dit? Ja, natuurlijk in de Verenigde Staten van Nuttiness :-)

Ok, even zonder grappen en grollen; het laagdrempeliger maken van het nemen van afscheid van een dierbare, collega of bekende? Kom op, zeg! Als het afscheid nemen, toch niet iets wat je even tussendoor doet, laagdrempeliger moet, dan zijn we met z’n allen toch wel op de goede weg, nietwaar?

En toch zit er ook iets van waarheid in. Misschien komt daar mijn weerstand wel vandaan? Want soms nemen vaak bij het afscheid meer tijd voor iemand dan we bij leven deden.

Het zegt veel over hoe we met elkaar omgaan tegenwoordig. Kijk eens om je heen in de trein of bus. Iedereen zit voorover gebogen over zijn of haar telefoon. Er wordt nauwelijks nog een praatje gemaakt. En ja, ik maak me er zelf ook wel schuldig aan moet ik bekennen.

En dan hebben we het nog niet eens over het werk. Overstelpt door emails, deadlines en andere afleidingen komen we vaak niet meer toe aan een praatje, de wandelgang of de koffiehoek. Nee, we sturen onze buurman/-vrouw wel een mailtje… terwijl ze tegenover ons zitten!

Of over lastige mensen. Die collega met wie je slechts een paar woorden wisselde, dat was ook zo’n lastpak altijd. Of die oom of tante, ja, jij weet ook wel dat hij of zij niet echt slecht was of zo, maar het kostte wel altijd zoveel moeite om een gesprek te voeren.

Dus zoeken we manieren om onze sociale contacten te stroomlijnen. Om nog meer mails te verwerken. Nog meer te plannen en dat beetje sociale contact, met echte vrienden of collega’s, daar hebben we toch Facebook voor!

Allemaal onzin natuurlijk! Het enige wat werkt is echt sociaal contact. Juist dat praatje met de buurman, ook al heeft ie zich vandaag weer eens niet geschoren. Of even langsgaan in plaats van een mail sturen. Samenwerking heet dat…

Is daar nog iemand voor in?

Warme groet,

PS: Wil jij ook weer leren om écht contact te maken? Om heel soepel en menselijk samen te werken en te luisteren naar wat belangrijk voor ons is. Het kan, in één dag, leer ik je op onorthodoxe wijze hoe je dat doet! Klik hier om te lezen hoe ik je daarbij kan helpen.

 

Gerelateerde artikelen

Ruzie bijleggen, durf jij de eerste stap te zetten?

Wat onhandig, die emoties

 

 

Wil je hieronder  je reactie op dit artikel geven? Heel graag, ik nodig je van harte uit!

(c) 2013 Michael Schulze, Ad acta mediation, alle rechten voorbehouden.

Artikel gebruiken in een tijdschrift, nieuwsbrief of website? Prima, onder vermelding van de onderstaande tekst (inclusief werkende link):  ”Door Michael Schulze, www.minderruzie.nl. Nu met gratis eBook “Hoe versla ik een gorilla?” via  http://www.adacta-mediation.nl/ezine/

 

 

Leave a Reply